Gaziantep Oluşum | www.gaziantepolusum.com
 
ÖRSELENMEK
9.2.2019
Burcu Besle


Ortak bir cevap verecek olursak, şöyle olur...

İlkel beynimiz olası tehlikeleri algılamak üzere teyakkuzda bu- lunuyor. Nasıl mı?

Örnek verecek olursak, basit bir el çırpma sesinden, yere düşen bardağın sesinden bile irkiliyo- ruz.

Bazılarımız kalabalığa girmek- ten, zaruri ihtiyaclar dışında alış- veriş yapmaktan geri duruyor. Evlatlarımızı mümkün olduğun- ca yakınımızda istiyor, gözü- müzden ayırmak istemiyoruz.

Kısaca kimimiz az kimimiz çok örselendiğimizi hissediyoruz yaşananlardan dolayı. Kendi is- tegimiz dışında, kimimiz kaçı- narak, kimimiz yok sayarak, aşırı öfkelenerek v.b. farklı şekillerde tepki veriyoruz. . Burada anahtar duygu “örselenmek”. Yani bu his var ise durup bir kendimize bak- mamız gerekiyor.

Peki bir kendimize bakalım, bize ne oluyor? Karşılaştıklarını iyi/kötü, siyah/beyaz, tehlikeli/ güvenli olarak kategorize eden beynimizin ilkel kısmı güvende

olduğumuzu bilene dek diken üstünde kalmaya devam ediyor.

Olanı tespit edip, kendimize bak- tıktan sonra üstesinden nasıl ge- leceğimizi öğrenip uygulamaya geçme vaktimiz gelmiş demek- tir. Eğer buraya kadar kendimiz- de olup biteni anlayamadıysak tekrar başa dönebiliriz.

İyiye güzele bakmak, iyi şey- ler işitmek, iyi şeyler yapmak, faydalı şeylerle meşgul olmak mantığımıza yapay bir mutluluk hali yani “-mış gibi yapmak” gibi gelse de gerçekte bu teyakkuz halinden kurtulma da egzersiz olarak değerlendirildiğinde çok işe yarıyor.

Yani diyeceğim o ki; acıyı ya- şamalı fakat kendini hayattan soyutlamadan işe yarar halde kalmak(ruh sağlığını korumak) için de kendi kendine destek ol- malıyız. Nasıl ki süt veren anne aç olmasa da evladını beslemek için yemek yer. Aynı şekilde ru- hunu beslemek için de ruhen beslenmek zorundayız. Çocuklarımıza ve kendimize bunu borçluyuz.

 

 
Diğer Yazılar
Yazarlar