Gaziantep Oluşum | www.gaziantepolusum.com
 
BİZ ÇOCUKKEN
26.1.2019
Burcu Besle


İnsan büyür ama o masum çocukluğu içinde kalır. Büyüdüğü zaman hep ben çocukken şöyle idi böyle idi der durur. Farklı çocuklarda kendisinin yapmadığı hareketleri gördüğü zaman çocukken  kendisinin yapmadıklarını karşısındakine empoze ederek daha doğru yapması konusunda uyar uyuılarılarda bulunur. 

Yani ne kadar büyürse büyüsün insan hep o serçe gibi ürkek yüreği olan çocukluğu gelir gözünün önüne. O anıları asla unutamaz. İnsan büyüdüğü zaman sorunlar arttığından dolayı dost kazıklarını görür ve riyakar, sahtekar, bencil, insanları gördüğü zaman büyüdüğünün farkına varıyor ama çocukluk bir bakmışız ki gitmiş elde var kocaman sıfır. Ama o kadar pak yüreklerimiz vardı ki; kirlenmemiş zihnimiz herşeyin güzel olacağına inanan o saf kalbimiz vardı. Şu an bakıyorum ki zihnimiz kirlendi, umutlarımız askıda kaldı. Dostlarımız sahte çıktı ve daha neler neler. Hiç büyümek istemesekte hayatın kalıplaşmış yasaya göre maddesi ne yazik ki böyle. O günlere gitmek istediğimiz zaman  şöyle anlatabiliriz… 

  

Şu an ki değişimimize biz bile inanamıyoruz.. 

Minicik ellerimiz vardı minicik ayaklarımız minicik isteklerimiz vardı...  

Kocaman yüreğimiz kocaman hayallerimiz vardı...  

hatırlıyorum çocukken, oyuncak bir  araba ve bir bez bebekle mutlu olurduk. büyüdük; 

kendi yavrularımızı terketmeye başladık... 

  

Çocukken;... doktor,öğretmen,asker olacaktık,büyük insan olacaktık. büyüdük;bencil,uyanık olduk. Büyüdük; doktoru,öğretmeni,askeri beğenmez olduk,onlara küfür eder olduk... 

  

Biz çocukken; herşeyin sahibi olmak için büyümek isterdik... büyüdük; herşeyden uzak olmak için ölmek istiyoruz.. Herşeyi öğrenmek için bir acelemiz vardı,herşeyi doya doya yaşayacak kadar da bol vaktimiz büyüdük; 

  

öğrenmekten kaçmak için bir acelemiz, herşeyi mahfetmek için de bol bol vaktimiz var...... BİZ ÇOCUKKEN DÜNYA  HAKİKATEN ÇOK GÜZELDİ... 

  

İnsanları daha çok severdik. Biz çocukken sanırdık ki; anneler,babalar hiç ayrılmaz. bütün insanlar iyidir... biz çocukken ve kötülüğü hiç tanımamışken sanırdık ki; ben iyi insan olursam, herkes iyi insan olur. bikaç tane kötü çıkar belki ama onlarda benim iyiliğimle ıslah olur...  

  

Biz çocukken acaba, bizim annemiz,bizim babamız,bizim öğretmenimiz,bizim tanıdık büyüklerimiz daha mı güçlüydü, yoksa hayat hep aynı hayattı da? Yoksa, gerçekten biz çocukken dünya çok mu güzeldi? merak ediyorum, yoksa, bizi masum yalanlarla mı uyuttular ? ya da yalanlar masum değildi, ama onlar bizim masumluğumuza mı kıyamadılar.... 

 

 
Diğer Yazılar
Yazarlar