Gaziantep Oluşum | www.gaziantepolusum.com
 
ONLAR ESKİDENDİ
29.6.2019
Burcu Besle


Eskiden herkes Mutluydu…. Dostluklar çoktu, arkadaşlıklar çoktu,medeniyet çoktu; ne olduysa teknolojinin gelmesiyle herşey alt üst oldu. Artık kimse kimseyle konuşmaz, birlik ve beraberlik zinciri bozulmuş bir hal alıverdi. Düşünsenize eskiden evde bir muhabbet dönerdi şimdi ise herkes teknolojiyle atılımlar peşinde. Ne olacak diye düşünüyorum ama maalesef bir şey olacağı da yok. Bizim çocuklarımıza acıyorum artık eğlenceleri sanal bir kutu başka birşey değil Onlar top, saklambaç nedir bilemeyecek. Onlar körebeyi bilemeyecek,al satarım oyunundaki heyecanı göremeyecek,bu nasıl bir İdeoloji hala anlamış değilim. Tamam bizim zamanımızda da teknoloji vardı fakat bu insanlığı bu kadar alaşağı etmemişti. Biz teknolojiyi hep ödev kutusu olarak görürken şimdiki çocuklar hayatın vazgeçilmez oyuncağı olarak görüyor. 

Düşünsenize artık sadece oyun değil,sanal ortamlardan tüm konuları paylaşıyor ve bu paylaşımlar sadece teknolojinin içinde kalıyor. Artık çamaşır makineleri masum çocukların çamurlarını temizlemiyor ve annelerimiz artık çocuklarını sokaklarda aramıyor sanal kutular çocuklarımızı rahat bırakmıyor. Ne kadar acı ve ne kadar elemverici bir durum. Onlar mutluluğun tam olarak ne anlama geldiğini öğrenemiyor ve artık arkadaşlarıyla İlgili hatırları da yok. Onlar; diğer nesillere ne bırakabilecekleri bir hatıraları, ne de masum koşuşturmaları… Gerçekten acıyorum halimize teknolojinin kölesi olduk. Bakallarımız artık çocukların üstü başı çamur içinde top almalarını bekleyemiyor herkes batı düşüncesine kapılmış gidiyor. Artık Ülkemize kimse özenmiyor. Ne bayramlarda el öpen heyecanlı çocuklar var ne bayram sabahı susmayan zil. Artık çocuklarımız şeker toplamaya bile çıkmıyor. Hayat git gide basitleşiyor. Onların düşüncesiyle Batıda yenilikler varsa var; yoksa ülkemizdeki yenilikler kimsenin umurunda değil .Ne kışın tadı var ne yazın. Ne kardan adamlarımız kaldı ne de ağaçlarda sallanacak çocuklarımız. 

Herkesin elinde sanal bir kutu bakalım sonumuz ne olacak. Artık sokaklarda gülümseyen masum melekler koşmayacak mı? Artık birbirini ailelerine şikayet eden çocuklarımız olmayacak mı? Nereden nereye hala anlamış değilim. Kim bilebilirdi ki teknoloji gelişecek ve tüm gerçekler bitecek diye. Artık onlara da kızmıyorum. Biz de öyle olduk; tüm işlerimizi sanaldan yapıyoruz, tüm araştırmalarımızı sanaldan hallediyoruz. Kütüphanelere giden yok, rutubetle dolmuş kütüphaneler. Zamanında sıraya girip almaya çalıştığımız kitapların artık yaprakları bile açılmıyor. Gürültü yapmayalım diye uyaran memur amca da yok. Önlüklerin yakalığını kenara atıp top koşuşturan çocuklar da…Sokak lambaları artık boşuna yanıyor. Sanki kışların da bir tadı kalmamış. Artık kızakları alıp yokuştan aşağıya kayarak gelen kimse de yok. 

İnsanın anısı oldukça yaşamaktan zevk alıyormuş derlerdi büyüklerimiz anlamazdık ne demek istiyorlar diye meğerse haklılarmış. Peki gelecek nesil ne yapacak, acaba anıları olacak mı, hatıraları olacak mı onları kovalayan teyzeler artık olmayacak mı gerçekten? Üzülüyorum onlara belki her istedikleri alınacak belki en güzel elbiseleri giyecekler ama onların bizim kadar yüzü gülmeyecek …!

 

Eskiden herkes Mutluydu…. Dostluklar çoktu, arkadaşlıklar çoktu,medeniyet çoktu; ne olduysa teknolojinin gelmesiyle herşey alt üst oldu. Artık kimse kimseyle konuşmaz, birlik ve beraberlik zinciri bozulmuş bir hal alıverdi. Düşünsenize eskiden evde bir muhabbet dönerdi şimdi ise herkes teknolojiyle atılımlar peşinde. Ne olacak diye düşünüyorum ama maalesef bir şey olacağı da yok. Bizim çocuklarımıza acıyorum artık eğlenceleri sanal bir kutu başka birşey değil Onlar top, saklambaç nedir bilemeyecek. Onlar körebeyi bilemeyecek,al satarım oyunundaki heyecanı göremeyecek,bu nasıl bir İdeoloji hala anlamış değilim. Tamam bizim zamanımızda da teknoloji vardı fakat bu insanlığı bu kadar alaşağı etmemişti. Biz teknolojiyi hep ödev kutusu olarak görürken şimdiki çocuklar hayatın vazgeçilmez oyuncağı olarak görüyor. 

Düşünsenize artık sadece oyun değil,sanal ortamlardan tüm konuları paylaşıyor ve bu paylaşımlar sadece teknolojinin içinde kalıyor. Artık çamaşır makineleri masum çocukların çamurlarını temizlemiyor ve annelerimiz artık çocuklarını sokaklarda aramıyor sanal kutular çocuklarımızı rahat bırakmıyor. Ne kadar acı ve ne kadar elemverici bir durum. Onlar mutluluğun tam olarak ne anlama geldiğini öğrenemiyor ve artık arkadaşlarıyla İlgili hatırları da yok. Onlar; diğer nesillere ne bırakabilecekleri bir hatıraları, ne de masum koşuşturmaları… Gerçekten acıyorum halimize teknolojinin kölesi olduk. Bakallarımız artık çocukların üstü başı çamur içinde top almalarını bekleyemiyor herkes batı düşüncesine kapılmış gidiyor. Artık Ülkemize kimse özenmiyor. Ne bayramlarda el öpen heyecanlı çocuklar var ne bayram sabahı susmayan zil. Artık çocuklarımız şeker toplamaya bile çıkmıyor. Hayat git gide basitleşiyor. Onların düşüncesiyle Batıda yenilikler varsa var; yoksa ülkemizdeki yenilikler kimsenin umurunda değil .Ne kışın tadı var ne yazın. Ne kardan adamlarımız kaldı ne de ağaçlarda sallanacak çocuklarımız. 

Herkesin elinde sanal bir kutu bakalım sonumuz ne olacak. Artık sokaklarda gülümseyen masum melekler koşmayacak mı? Artık birbirini ailelerine şikayet eden çocuklarımız olmayacak mı? Nereden nereye hala anlamış değilim. Kim bilebilirdi ki teknoloji gelişecek ve tüm gerçekler bitecek diye. Artık onlara da kızmıyorum. Biz de öyle olduk; tüm işlerimizi sanaldan yapıyoruz, tüm araştırmalarımızı sanaldan hallediyoruz. Kütüphanelere giden yok, rutubetle dolmuş kütüphaneler. Zamanında sıraya girip almaya çalıştığımız kitapların artık yaprakları bile açılmıyor. Gürültü yapmayalım diye uyaran memur amca da yok. Önlüklerin yakalığını kenara atıp top koşuşturan çocuklar da…Sokak lambaları artık boşuna yanıyor. Sanki kışların da bir tadı kalmamış. Artık kızakları alıp yokuştan aşağıya kayarak gelen kimse de yok. 

İnsanın anısı oldukça yaşamaktan zevk alıyormuş derlerdi büyüklerimiz anlamazdık ne demek istiyorlar diye meğerse haklılarmış. Peki gelecek nesil ne yapacak, acaba anıları olacak mı, hatıraları olacak mı onları kovalayan teyzeler artık olmayacak mı gerçekten? Üzülüyorum onlara belki her istedikleri alınacak belki en güzel elbiseleri giyecekler ama onların bizim kadar yüzü gülmeyecek …!

 

 

 
Diğer Yazılar
Yazarlar